«Μία από τις σημαντικότερες συνέπειες του πολέμου είναι ότι αποθαρρύνει τους ανθρώπους από το να γίνουν πρόσωπο.» Το ακριβώς αντίθετο δηλαδή απ’ ό,τι κάνει η τέχνη. Το «Σφαγείο Νο 5» του Κερτ Βόνεγκατ.

Τόμας Μπέρνχαρντ: Πάντοτε μ’ ενδιέφεραν μόνο οι άνθρωποι, επειδή εκ φύσεως με απωθούν, τίποτε δεν με ελκύει περισσότερο από τους ανθρώπους και συνάμα τίποτε δεν με απωθεί περισσότερο από τους ανθρώπους.

Το πρώτο πικαρέσκο μυθιστόρημα που γνωρίζουμε και ένα από τα σημαντικότερα ισπανικά έργα όλων των εποχών, «Η ζωή του Λαθαρίγιο ντε Τόρμες», 1554.

Για το αστυνομικό μυθιστόρημα του Ντάσιελ Χάμετ «Ο κόκκινος θερισμός»: «Και στο παρελθόν, όταν ήταν απαραίτητο, είχα οργανώσει ένα δυο φονικά. Αλλά πρώτη φορά ζω τέτοιον παροξυσμό. Είναι, βλέπεις, η καταραμένη η πόλη. Δεν υπάρχει τρόπος να δουλέψεις ορθόδοξα».

Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με θέμα του τη δολοφονία του θεατρικού συγγραφέα Κρίστοφερ Μάρλοου το 1593.

Εννέα φορές στο διάστημα μιας τριακονταετίας έχει ασχοληθεί ο Φίλιπ Ροθ με τον ήρωά του Νέιθαν Ζούκερμαν. Κι εμείς άλλες τόσες.

Για το μυθιστόρημα (αστυνομικό & επιστημονικής φαντασίας ταυτόχρονα) του Τζόναθαν Λέθεμ «Όπλο μετά μουσικής».

Για το μυθιστόρημα του Κέες Νόοτεμποομ «Η ακόλουθη ιστορία», μτφ. Μαρία Αγγελίδου, εκδ. Καστανιώτη.