Τη νύχτα πριν απ’ τα Χριστούγεννα στο σπίτι απ’ άκρη σ’ άκρη ούτε ποντίκι δεν ξεμύτιζε, τα πάντα ήταν σε νάρκη. . Οι κάλτσες ήτανε προσεκτικά στο τζάκι κρεμασμένες, για να τις βρούμε αύριο, πρωί-πρωί, με δώρα γεμισμένες. . Και τα παιδιά μες στα κρεβάτια τους και στα σκεπάσματά τους βλέπαν κουφέτα να χορεύουνε μέσα…

Χωρίς αγάπη για τους ζωντανούς ανθρώπους, χωρίς την «ασύδοτη τρυφερότητα», η ψυχή πετρώνει, η ζωή σαν να ‘ναι φτιαγμένη από πηλό ραγίζει και κομματιάζεται· κι η τέχνη, η ποίηση το ίδιο.

Η μεγαλύτερη ηδονή είναι να έχεις μια φορά ταξιδέψει στη Λισαβόνα και να επιστρέφεις πάλι εκεί.

Για την ποιητική συλλογή του Γ. Χ. Ώντεν «Πένθιμο μπλουζ», ανθολόγηση, μετάφραση και σχόλια Ερρίκος Σοφράς, εκδ. Κίχλη

Έξι μυθιστορήματα με τον ίδιο πολυμήχανο ήρωα, από τα νησιά του Ειρηνικού Ωκεανού στον πλανήτη Άρη.

Έξι νέα βιβλία της Άννας Αχμάτοβα στη γλώσσα μας: “Αγριόχορτο”, “Τα 3Μ”, “Anno Domini MCMXXI”, “Τρεις ποιητικοί κύκλοι”, “Ελεγείες του Βορρά”, “Στην άκρη της θάλασσας”.

Για την ποιητική συλλογή του Γιάννη Κοτσιφού «Ο πειρασμός της γραφής», εκδ. Μελάνι

Με τη γενιά του ’30, τους βασικούς τουλάχιστον εκπροσώπους της, ο Μάτσας μοιράζεται την ίδια επιθυμία ανανέωσης του ποιητικού λόγου και της ποιητικής γλώσσας, καθώς και τη συνείδηση της ελληνικότητας, όπως αυτή εκδηλώνεται αφενός στην ιστορική αίσθηση και αφετέρου στο φως και στη θάλασσα του ελληνικού τοπίου. Μα κατά τ’ άλλα ξεχωρίζει απ’ όλους. Θα τολμούσα ίσως να πω, παρά τον πολύπλοκο αναχρονισμό που απαιτεί ο συλλογισμός, πως η τέχνη του Αλέξανδρου Μάτσα κατάγεται εν μέρει από τον τρόπο που ο Ελύτης διάβασε τον Κάλβο και εν μέρει από τον Καβάφη.

Για το βιβλίο της Ασημίνας Ξηρογιάννη «23 μέρες»