Τις περισσότερες φορές αυτό είναι αρκετό

62600_10200548748255123_1298786598_n

Ο τελευταίος που δικαιούται, ίσως, να μιλήσει για τα ποιήματά του είναι ο ίδιος ο ποιητής. Πώς μπορεί εξάλλου να ξέρει αυτός πώς ηχεί το τριαντάφυλλο και η αϋπνία στο αφτί του αναγνώστη, πώς μυρίζει στη μνήμη του ένα μικρό υπαίθριο ζαχαροπλαστείο, ποιο φως του ήλιου έχει δει να σκάει πάνω στα βότσαλα ή να χωνεύεται μες στον αφρό της μπύρας του; Το μόνο που θυμάται ο ποιητής και δεν γνωρίζει ο αναγνώστης είναι ο τόπος και η ώρα της γραφής, το σημειωματάριο και το μολύβι όπου σημείωσε τον πρώτο στίχο ενός ποιήματος, τις σελίδες που έσκισε και πέταξε μέχρι να καταλήξει στον τελευταίο. Κι αυτό ομολογεί.

Τα «Γράμματα σ’ έναν πολύ νέο ποιητή» (εκδόσεις Πόλις, 2012) γράφτηκαν στο μεγαλύτερο μέρος τους στον δρόμο: σε καφετέριες απόμερες ή, πιο συχνά, με κόσμο και φασαρία, σε ξύλινα παγκάκια μες στο πάρκο, στο σταματημένο στην άκρη του δρόμου αυτοκίνητο, στην παραλία κάτω απ’ τον ήλιο, στο λεωφορείο ανάμεσα σε δύο στάσεις. Πολύ λίγα από τα εξήντα περίπου ποιήματα του βιβλίου τα έχω ξεκινήσει καθισμένος στο γραφείο μου με ένα φύλλο χαρτί ή το πληκτρολόγιο του υπολογιστή μπροστά μου. Όλα όμως εκεί έχουν βρει την τελική τους μορφή – μετά από μεγάλη, τις περισσότερες φορές, προσπάθεια. Η συνήθης διαδικασία είναι η εξής: φροντίζω ανάμεσα σε δύο υποχρεώσεις ή πριν από κάποια συνάντηση, να βρίσκω λίγο χρόνο και να κάθομαι μόνος σε μια καφετέρια για έναν καφέ ή μια μπύρα ή ακόμα και μες στο αυτοκίνητο αν δεν έχω καιρό. Έχω πάντα μαζί μου ένα βιβλίο και το σημειωματάριό μου· τα ανοίγω (ή όχι) και περιμένω. Τις περισσότερες φορές αυτό είναι αρκετό. Η πραγματικότητα γύρω μου και η μνήμη μου επίσης είναι τόσο γεμάτες με ομορφιά και με συγκίνηση, με τραγωδίες και με θαύματα, με ιστορίες και στιγμιότυπα, που η ποίηση δεν αργεί να έρθει. Γιατί αυτή ακριβώς είναι η δουλειά του ποιητή, να περιμένει την ποίηση να εμφανιστεί στις αισθήσεις του, στα όνειρά του, στη διάνοιά του και, ταυτόχρονα, να κρατάει σημειώσεις των ευρημάτων του και της αναμονής του, για να τη μετατρέψει κατόπιν σε ποίημα.

Η ποίηση (επαναλαμβάνω εδώ κάτι που το έχω διατυπώσει και παλαιότερα) δεν έχει άλλο σκοπό απ’ το να αποκαλύπτει και να προσφέρει στον άνθρωπο τη ζωή πλήρη, να εντείνει την ικανότητά του ν’ αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα και την εμπειρία, να δίνει στη στιγμή όση διάρκεια απαιτείται προκειμένου να φωτιστεί η λάμψη που κρύβεται μέσα στα δευτερόλεπτα. Αυτή ακριβώς είναι η ικανότητα που έχει ο ποιητής: διακρίνει μέσα στο κοινότοπο και στο καθημερινό το θαύμα και το κάνει ορατό και για τους άλλους. Ο έρωτας, όσο καιρό διαρκεί και όσο καταφέρνει να ανανεώνεται, κάνει το ίδιο για τους ερωτευμένους· μια απροσδόκητη χειρονομία, μια ριπή του ανέμου, μια τυχαία συνάντηση, ένας ψίθυρος επίσης. Ο ποιητής το ίδιο.

Παραδείγματος χάριν:

400082_4738341210401_1103081177_n

.

Ανάμεσα φως και σκοτάδι

Περιμένοντας στο φανάρι, αποφασίζω

αίφνης να μη γυρίσω ακόμα στο σπίτι,

.

παρκάρω τ’ αυτοκίνητο

σ’ ένα αδιέξοδο δρομάκι, σκοτεινό

και κάθομαι μέσα ακούγοντας

μουσική από το ραδιόφωνο

και κοιτάζοντας για μία ώρα σχεδόν

την αντανάκλασή μου στο παρμπρίζ

.

μήπως και διακρίνω εκεί,

στο φως και στο σκοτάδι ανάμεσα,

εκείνον που σας ομιλεί.

.

Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s