«Τι χιούμορ σ’ όλους τους μεγάλους ποιητές!» Λουί Αραγκόν. Για το χιούμορ στην ποίηση και για το χιούμορ του Νίκου Καρούζου.

Εννέα φορές στο διάστημα μιας τριακονταετίας έχει ασχοληθεί ο Φίλιπ Ροθ με τον ήρωά του Νέιθαν Ζούκερμαν. Κι εμείς άλλες τόσες.

Ένα -ιδιότυπο- ποίημα του Αντρέ Μπρετόν.

Πώς περνάμε από το ένα βιβλίο στο άλλο και ένας Σαίξπηρ αποτυχημένος.

«Όσο θα ζουν οι φίλοι μου δεν θα μιλώ για θάνατο». Λίγα λόγια για τον Ιζιντόρ Ντυκάς aka Κόμητα του Λοτρεαμόν.

Για την ποιητική συλλογή του Μάρκου Μέσκου «Τα ποιήματα της σκάλας», εκδ. Γαβριηλίδης.

Ένα ποίημα του Γιώργου Σαραντάρη και μια ιστορία για έναν έφηβο που ξεκίνησε να γράφει ποιήματα.

Ένα ποίημα του Αρχίλοχου.

Λίγο πριν βγω να αγοράσω τη συγκεντρωτική έκδοση των ποιημάτων του Αλέξανδρου Ίσαρη «Εγώ ένας ξένος» (εκδ. Κίχλη) ξεφυλλίζω την προ εικοσαετίας έκδοση «Οι Τριστάνοι».