Με λύσσα κι ανελέητος, αδίστακτος και σκοτεινός [δύο ποιήματα του Ίβυκου]

117-1763_IMG

Και να που πάλι ο έρωτας έριξε πάνω μου

την τρυφερή ματιά του, κείνη

που κρύβει κάτω από μαύρα βλέφαρα,

και μ’ έμπλεξε με τις γητειές και τα πλανέματα

στης Κύπριδας τα δίχτυα τ’ αδιαπέραστα.

.

Και τρέμω αλήθεια που τον βλέπω να ξανάρχεται

σαν τ’ άλογο που είχε κερδίσει πλήθος τα βραβεία

στο άρμα του ζεμένο και τώρα γερασμένο πια

το βάλανε ξανά με γρήγορα άρματα να παραβγεί.

mirror_700

Είναι άνοιξη και μες στον κήπο των Νυμφών,

που πόδι ανθρώπου δεν πατά,

ποτίζονται οι κυδωνιές απ’ τα τρεχούμενα

νερά των ποταμών· και τ’ άνθη της αμπέλου

θρέφονται κι αυτά και θάλλουνε

κάτω απ’ το φύλλωμα του κλήματος το σκιερό.

.

Μα εμένα ο πόθος μέσα μου ούτε στιγμή δεν ησυχάζει.

.

Σαν τον βοριά με καίει που απ’ τη Θράκη έρχεται

στης αστραπής τις φλόγες τυλιγμένος,

είναι η Κύπρις που τον στέλνει καταπάνω μου,

με λύσσα κι ανελέητος, αδίστακτος

και σκοτεινός, καρδιά και νου

στα βάθη μέσα μου με ορμή τα συνταράσσει.

Ίβυκος

Μτφ. Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s